ای کاش که جای آرمیدن بودی          

یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش ازپی ِ صد هزار سال از دل خاک

چون سبزه امید بر دمیدن بودی...

 

 

کسی نمی داند        آسمان      کجاست   ؟

ما فقط یک آبی بالای   سر  می بینیم

کسی نمی داند         خدا        کجاست   ؟

ما فقط دو دست رو به آسمان داریم

وگاهی که دست از سرشان   بر داریم

        تنها از                     کجاست   ؟              

             به                     کجاست   ؟                  

 

این پایان هر چیزیست

 

وقتی

پایان خودت را چینه می کشی

تویش آسمان می کاری

با همین دست های هرس شده

نشستن بوی گِل می دهد

مادر جیغ می کشد

بگذار         بکشد

من            هوا     می خواهم

               آسمانم

بار می دهد همین روزها

                نداد

من کاشتن بلد نبود ؟!

پاییز بود و کلاغ

مزرعه بیمار بود و هیچ درختی

میوه اش  "حوا " نشد

شاید از بخت بد  زن  بودم

میوه ام را قرن ها پیش

                           چیده بودند...                              

/ 35 نظر / 3 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ونوس رستمی

پریسای خوب....من هم از این شعر ناراضیم...انگار شعرت تمایل به بیانگرایی داشت و با این تصاویری که داه بودی هماهنگی با اقتدار نبود........

نادر سهرابی

سلام .... و اینچنین بود که مهتاب آجری به روز شد ... ... ... بیایید و نظر دهید... حق.

آقای ابر

سلام! این چیزی که بالای سرماست آسمان نیست فقط چیزی است که خودش را به آبی زده است

اسداللهی66

سلام. امیدوارم در جشنواره شعر زنان ایران رتبه بیاورید.... اسداللهی.

virtual

ziba bod, mamnon misham sari ham be ma bezanid.