چيزی به نام شعر:

تصمیم گرفتم سنت شکنی کنم و دو تا شعر(شاید) تقدیمتون کنم :

                           تقدیم به :

                          کسی که مثل هیچکس نیست

   اشکهایت

تنها پناه ستاره های نریخته

ازسکوت دستهایت به آسمان

تا نمیدانم چشمهایم

«حرفت بود می آیی»‌

زمین

 زیر پایت

آخرین جای قدمهای نرفته شد 

تا برای ماندنت

مادری ترین دعاهای این سرزمین را

خوانده باشم

تا باد برگردد

نمی یابم

به اندازه ی کدام جا خالی مانده ایی؟!

که شب

از بهم رسیدن تکه های تو

ستاره باران است...

.......................................................................................................

برای یاسهای بی دیوار

باغ نرسیده از گردو

فرصت از طوفان کم است 

حالا

تا گردو نشکسته از زمین

بخواب

روی بزرگترین برگ

حیاط را بگرد

که هنوز چرخهای من

به اعتماد دستهای تو رکاب می زنند

این سالها را

پیدام نکرده ایی

که پشت درختها فرو روم :

پس عصایت را

کجا به مشتها ...یم ...گره ....

دستی که خوب جا نمانده

راهی ات میکند

خودت را برای مثال

تا اقیانوس رها کنی

برای آخرین بازی

سیب را بی درخت بچین ...

............................................................................................................

                                     

/ 29 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
امير

سلام دوست من !!! امشب به صرف یک غزل تلخ دعوتید!!!

امير

سلام دوست من !!! امشب به صرف یک غزل تلخ دعوتید!!!

امير

سلام دوست من !!! امشب به صرف یک غزل تلخ دعوتید!!!

محمدرضاسيف

سلام کار اول کار بهتری بود به نظر من...

محمدرضاسيف

نظرم عوض شد کار اديت شده دوم کار بهتری از آب در اومده به خصوص اخره کار

حامد داراب (ح.د.شبگير)

بادرود فراوان به پریسای سردشتی اشک معشوق به روز است با تقاص ملت خوابی که چشم و دل کورند در عنوانهای. 1- بیانیه ی حزب ملت ایران به مناسبت سالروز خونین 18 تیر 2-در یاد میر زادهی عشقی 3- بایاد خدیجه دده بالا 4- غزلی از حامد داراب در جواب محمد رضا سیف (نقد کنید) منتظر حضور شما هستم

فاطمه

روی بزرگترين برگ بنشین و....خش خش خرد شدنم را بشنو.

ونوس رستمی

سلام پريسا جان... من مقداری بروزم... شاد باشی..و امروز و هميشه برات مبارک...