صدایِ اردیبهشت

دلا از غصه سیاس/ اخه پس خونه ی خورشید کجاس؟/ قفله وازش می کنیم / قهره نازش می کنیم / می کشیم منتشو/ می خریم همتشو/ به خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمیده/ موش کورم که میگن دشمن نوره/ به تیغ تاریکی گردن نمی ده /...

...
نویسنده : پریسا سردشتی - ساعت ۱٢:۱۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٩ مهر ۱۳۸۸
 

حالا هنوز

 بر تن هر ترانه   قامتی ممنوع  و دلی نگران ست

که آیا

در اندام منتظر یک مسافر چه خواهد شد ؟

که آیا در تنی به شب آلوده

و در جهانی که آسمان دیر می کند

پرنده در کدام  رگ از راه می رسد با شراب ؟

 

آن روز

آن روزهای خوب 

 در احتمال پرواز بودیم

که به بال های کبوتر ریختیم و

                                  آسمان را محاصره کردیم

چیزی به ماه نمانده بود

که میلی از دست ها عقب نشینی کرد و رفت

ما به عقب برگشتیم و نگاه کردیم

که چگونه تعادلی از بال هایمان می گریخت

و چقدر تحمل مرگ همه چیز

از دور آسان تر است

وقتی حتی در سینه

                از همه چیز شکست می خوری

 

حالا هنوز در تنی به شب آلوده

کسی جای خالیش را نشان می دهد

و در شکاف های تاریکش

آسمان برای همیشه دیر کرده است

و دیگر چه فرق می کند

تحرک عضوی زنده   در تاریک

وقتی در سیاه

همه چیز با هم برابر است

چگونه در هر ورطه

عده ای به تماشای تو اعتراف می کنند

تو را که در خودت

                          نا پدید شده ای با رنگ هات

ما اینجا تکانی نمی خوریم

یا کسی تکانمان نمی دهد

چقدر احتمال تجزیه می رود

وقتی تو از راه  نمی رسی

وقتی در هیچ رگی از راه نمی رسد با شراب

پرنده ای که آن روز

                           در سینه هایمان شکست خورد

                              

                               شعر از فرشید جوانبخش


 
comment نظرات ()