صدایِ اردیبهشت

دلا از غصه سیاس/ اخه پس خونه ی خورشید کجاس؟/ قفله وازش می کنیم / قهره نازش می کنیم / می کشیم منتشو/ می خریم همتشو/ به خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمیده/ موش کورم که میگن دشمن نوره/ به تیغ تاریکی گردن نمی ده /...

 
نویسنده : پریسا سردشتی - ساعت ٢:۱٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٦ امرداد ۱۳۸٧
 

ای کاش که جای آرمیدن بودی          

یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش ازپی ِ صد هزار سال از دل خاک

چون سبزه امید بر دمیدن بودی...

 

 

کسی نمی داند        آسمان      کجاست   ؟

ما فقط یک آبی بالای   سر  می بینیم

کسی نمی داند         خدا        کجاست   ؟

ما فقط دو دست رو به آسمان داریم

وگاهی که دست از سرشان   بر داریم

        تنها از                     کجاست   ؟              

             به                     کجاست   ؟                  

 

این پایان هر چیزیست

 

وقتی

پایان خودت را چینه می کشی

تویش آسمان می کاری

با همین دست های هرس شده

نشستن بوی گِل می دهد

مادر جیغ می کشد

بگذار         بکشد

من            هوا     می خواهم

               آسمانم

بار می دهد همین روزها

                نداد

من کاشتن بلد نبود ؟!

پاییز بود و کلاغ

مزرعه بیمار بود و هیچ درختی

میوه اش  "حوا " نشد

شاید از بخت بد  زن  بودم

میوه ام را قرن ها پیش

                           چیده بودند...                              


 
comment نظرات ()