صدایِ اردیبهشت

دلا از غصه سیاس/ اخه پس خونه ی خورشید کجاس؟/ قفله وازش می کنیم / قهره نازش می کنیم / می کشیم منتشو/ می خریم همتشو/ به خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمیده/ موش کورم که میگن دشمن نوره/ به تیغ تاریکی گردن نمی ده /...

چيزی به نام شعر:
نویسنده : پریسا سردشتی - ساعت ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ روز شنبه ٢ تیر ۱۳۸٦
 

تصمیم گرفتم سنت شکنی کنم و دو تا شعر(شاید) تقدیمتون کنم :

                           تقدیم به :

                          کسی که مثل هیچکس نیست

   اشکهایت

تنها پناه ستاره های نریخته

ازسکوت دستهایت به آسمان

تا نمیدانم چشمهایم

«حرفت بود می آیی»‌

زمین

 زیر پایت

آخرین جای قدمهای نرفته شد 

تا برای ماندنت

مادری ترین دعاهای این سرزمین را

خوانده باشم

تا باد برگردد

نمی یابم

به اندازه ی کدام جا خالی مانده ایی؟!

که شب

از بهم رسیدن تکه های تو

ستاره باران است...

.......................................................................................................

برای یاسهای بی دیوار

باغ نرسیده از گردو

فرصت از طوفان کم است 

حالا

تا گردو نشکسته از زمین

بخواب

روی بزرگترین برگ

حیاط را بگرد

که هنوز چرخهای من

به اعتماد دستهای تو رکاب می زنند

این سالها را

پیدام نکرده ایی

که پشت درختها فرو روم :

پس عصایت را

کجا به مشتها ...یم ...گره ....

دستی که خوب جا نمانده

راهی ات میکند

خودت را برای مثال

تا اقیانوس رها کنی

برای آخرین بازی

سیب را بی درخت بچین ...

............................................................................................................

                                     


 
comment نظرات ()