صدایِ اردیبهشت

دلا از غصه سیاس/ اخه پس خونه ی خورشید کجاس؟/ قفله وازش می کنیم / قهره نازش می کنیم / می کشیم منتشو/ می خریم همتشو/ به خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمیده/ موش کورم که میگن دشمن نوره/ به تیغ تاریکی گردن نمی ده /...

کجای اين فرياد...
نویسنده : پریسا سردشتی - ساعت ۸:٤٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۱ امرداد ۱۳۸٦
 

دوست من

ای دوست من :

من آن نیستم که می نمایم . نمود پیراهنی ست که به تن دارم ـ پیراهنی بافته زجان که مرا از پرسشهای تو و تو را از فراموشی من در امان میدارد .   

آن « من »ی که در من است ؛ ای دوست ؛ در خانه ی خاموشی ساکن است و تا ابد همانجا می ماند ؛ 

نا شناس و در نیافتنی

                                   جبران خلیل جبران 

                                                                     «پیامبر و دیوانه»     

=========================================

قصه ی ترک خوردنم

از کوچکی دستانی می ریزد

که لرزش عشقش

خالی نبود

            تا همیشه

قدمهایم که به کسی نمی رسید

راهش کج بود

برسد به اولین پرتگاه

خستگی اش که نمی رفت

                             از من

تا دستی که آویزان بماند 

از یک تارموی تو

ـ : چشمهایی که هنوز از من نریخته

تا کجا باید دل بدوزد

به نا کجا

          ـ : آبادی نیست

که به جستجوی هر کجایش

آبادی ام می رفت

پایانی که بریزد

                  در من

تا جویباری

                که به دریا

ـ : هوای حرفهایم پس گرفتنی

                                 ـ : نیست

از شوق دیدن

جرات شرم بر چشمانم

صدای این دل نصفه و نیمه

از کجای غصه هایش بگیرد

که این فریاد ِهنوز زدن دارد

                                به تن شدن راه

ـ : اما اگر راهم نبودن بود

                             تا نیستی

تو ببخش

که چشمهایش از ابتدا

به راه ِنبودنم می رفت ...


 
comment نظرات ()